Interview Fred Goverde
Door Geert Douwe de Vries
Fred Goverde (25) uit Groningen maakt Nederlandstalige gitaarpop. Hij wordt steeds meer geboekt in de hele provincie met het Bevrijdingsfestival als hoogtepunt. Net zoals zijn achternaam door iedereen verkeerd wordt uitgesproken, worden zijn nummers vaak anders opgevat dan bedoeld.
Met bewust warrig haar, wit hemd en wijde broek komt Fred aanlopen. Het is een outfit die Kurt Cobain niet zou misstaan. Hij gaat lekker zitten op het terras in Groningen. Links legt hij een kostuum neer en rechts een zware schoudertas. Hij slaakt een zucht: “Ja, ik moest nog een pak ophalen van onze vorige show.” Hij oogt rustig met zijn rode wangen, maar het is duidelijk dat dit een druk man is. Zijn dag bestond uit kassapiepjes, pophitjes en vragen van klanten. Om zijn muziekcarrière te kunnen voeden, is werken bij de Lidl het beste wat er is, althans voor nu.
Fred Goverde (spreek uit: Goo-vur-duh) speelt dit weekend op Pagefestival in Stadskanaal. Samen met zijn band, die naar zijn naam luistert, heeft hij inmiddels al een aardige verzameling optredens op zijn naam staan. Zo deed hij vorig jaar mee aan de Popronde, die bestaat uit 27 shows door het hele land, en stond al meerdere keren op bevrijdingsfestival Groningen. Inmiddels worden zijn platen op Spotify meer dan tienduizend keer gestreamd en zijn ze meerdere keren op Radio Veronica gedraaid. Fred en band zijn nu vooral heel veel aan het optreden. Met zijn opzwepende gitaarpop probeert hij te “connecten” met zijn publiek. “Ik wil degene zijn die mensen betovert.”
Hoe is het om in Groningen een band te starten?
“Gaaf, er is hier heel veel support. Het is hier bruisend en er zijn zoveel mogelijkheden om te spelen. Er zijn veel bandjes, ook bandjes die niet zo goed zijn, maar dat is juist vet. Ik ben echt blij met initiatieven als Simplon-up: waar je twee bandjes kan zien voor 3 euro entree, prachtig.”
Hoe is de Fred Goverde-band begonnen?
“Mijn eerste show was op de Uitmarkt in Emmen, echt een ratjetoe van Engelstalige, Nederlandstalige liedjes, zelfgeschreven en covers. Conceptueel ging het helemaal nergens over, maar de gitarist van Daniël Lohues was daar en die had mij een bericht gestuurd: ‘te gek man, als je een keer iets wil doen, app maar.’ Ik had toen best wel een impostersyndrome. Ik dacht: ja whatever, ik kan dit helemaal niet, dus liet het liggen.”
“Toen we in 2020 op Eurosonic stonden kwam hij weer kijken. Ik wist toen nog niet wat daarna ging komen. Drie maanden daarna hebben we met hem een EP opgenomen: Goo-vur-duh. Het is fonetisch gespeld omdat iedereen mijn achternaam verkeerd zegt, nog steeds trouwens. Niet lang daarna kwam onze grote break op Bevrijdingsfestival 2021. Blanks, natuurlijk veel grotere artiest, internationale fame, YouTube-fame, TikTok-fame, was op het laatste moment ziek en ineens stonden wij in het hoofdprogramma. Daar hebben we mensen ontmoet en toen is het een beetje gaan rollen. Nu zijn we onszelf aan het produceren en gewoon heel veel aan het optreden.”
Ik heb met je vriendin gesproken en ze vertelde dat je gelovig bent geweest. Welke rol speelt dat nog in je muziek?
“Ja, er zit best wel veel Bijbel in mijn liedjes, man. Op mijn twintigste ben ik bekeerd geweest. Ik dacht toen van… Jezus is echt, dit is het. Op een gegeven moment had ik een breekmoment. Ik dacht van: God zegt hij is perfect, maar hij maakt…” Hij zoekt naar het juiste woord. Na een paar seconden wordt het: “Hij maakt…Dit.”
Hij wijst naar de grond en maakt daarmee duidelijk dat hij de staat van de wereld bedoelt. Daarna gaat hij achterover zitten en denkt na over dat breekmoment.
“Ik zat gewoon op de bank een beetje voor me uit te denken en ik voelde het gewoon: Alsof je een fles wijn stuk slaat.” Hij maakt het gebaar van het stukslaan van een fles op zijn rechterarm en beeld uit hoe de vloeistof de grond raakt.
“Dat alle wijn tussen de straatstenen door de grond sijpelt. Het was gewoon wild man. Toen ik in 2020 op Eurosonic stond had ik het er erg moeilijk mee. Ik wilde me eigenlijk alleen vasthouden aan mijn wereldbeeld en niet moreel discutabele muziek maken. Over liefde en seks ofzo. Ik vond dat toen eigenlijk niet okay. Daarna stopte ik helemaal met muziek maken.”
“Na drie weken trok ik de conclusie… God bestaat niet. Fuck dit. In het liedje Afgrond dat ik schreef zit een tekst: Kom alstublieft bij me terug, ik ben tot alles bereid. Sommige mensen denken dat het een soort kinky liedje is, maar ik heb dat liedje geschreven toen ik nog gelovig was. Ik zing daar dat ik wil dat een hogere macht zegt van, ga rechtdoor, ga linksaf, eet dit, leef zo. Mijn eigen inzichten zijn gewoon superlimited. Dat voel ik nog steeds, dat ik het wel mooi zou vinden dat iemand gewoon zegt: hé, dit is wat het is. Maar ik denk gewoon niet dat de God van de Bijbel bestaat.”
Fragment uit: Afgrond
Dan heb je best wel hard gebroken met het geloof?
“Ja, ik kwam ook als een bekeerde christen de kerk binnen op mijn twintigste. Je mag best weten dat ik nooit aan je denk gaat letterlijk over iemand van de kerk die me een berichtje stuurt van: Ik heb je lang niet gezien in de kerk. En dan denk ik: Ik denk nooit aan jou en we hebben niks meer gemeen, we zijn niks van elkaar.”
“Mensen zeggen nog steeds: ja, ik luister Je mag best weten dat ik nooit aan je denk altijd, zo’n vette break-up song.” Hij moet ineens hard lachen als hij dit vertelt: “Dat zegt me maar weer hoe weinig mensen luisteren naar het couplet. Don’t bore us, get to the chorus, zeg maar.”
“Maar die periode was wel fucking moeilijk”
Fragment uit: Je mag best weten dat ik nooit aan je denk
Je hebt ook een liedje Verslaafd, waarin je zingt over iemand die afglijdt in een verslaving. Zing je daarin over jezelf of over iemand anders?
“Toen ik het schreef en nog geloofde blowde en dronk ik niet. Ik zorgde gewoon goed voor mezelf. Ik zing iets van: ik ga niet mee, dus dan moet er wel iets mis zijn met mij, ik blijf alleen, zo eenzaam in mijn eigen gelijk. Ik keek naar de mensen die buiten het foute aan het gebruiken zijn, maar dan zat ik wel in mijn eentje te wachten. Gelijk hebben kan best eenzaam zijn.”
“Pas toen ik van het geloof af gevallen was, moest ik zelf een reden bedenken om wel of niet te drinken of te blowen. Ik ben toen in een soort gat gevallen met… al die shit. Ik weet nog dat ik aan het oefenen was voor een show en wat rondjes liep door mijn kamer terwijl ik dat liedje zong. Dat ik in de spiegel keek en dacht: Jij hypocriete lul. Ja, toen werd het autobiografisch.”
“Aan het einde van de Popronde in 2020 kon je door me heen kijken. Nu mijn leven in de muziekwereld groeit en serieuzer wordt, kan ik daar afstand van nemen, van die warme deken van wiet. Dit is serieus en ik wil mijn best doen, dus dan ga ik mezelf niet verdoven met iets. Zonder geloof is dat wel een verschil. Er is dan niet iemand die zegt, dit is goed of dit is fout. Je moet het zelf bedenken.”
Fragment uit: Verslaafd
Als je dan kijkt naar de Groningse muzikale export met The Vices en Blanks, zie je jezelf net zo populair worden?
“Ik denk zelf dat The Vices en Blanks betere concepten zijn dan Fred Goverde. Ik kan nooit teveel overboord gaan en ben vrij genuanceerd. Ik ben nog aan het uitzoeken hoe waardevol het is dat ik mezelf ben. Nu zoek ik juist meer afstand van mezelf. Ik ben nog wel aan het zoeken naar een nieuw vehikel voor mijn muzikale creativiteit, wat misschien meer gestroomlijnd is dan wat ik nu doe.”
En waar denk je dat te gaan vinden?
“Daar ben ik dus achter de schermen een beetje mee bezig. Ik had een gitaar gekocht en daar had ik meteen twee snaren van afgeknipt, zodat ik minder opties had. Je shit wordt daar zoveel nicer van. Gewoon simpele liedjes waar iedereen op kan springen. Ik ben heel excited daar iets mee te gaan doen.”
Dat gaan we dus zien?
“Ik denk het wel. Ik denk alleen niet dat het Fred Goverde gaat heten. Dit is een ander projectje. Dat gaat veel vrijheid opleveren.”
Hoe gaat het dan wel heten?
“Dat weet ik al wel.” Hij neemt even een moment om na te denken en kijkt naar het opnameapparaat. “Maar dat zeg ik nog niet.”
Wat is dan de reden dat het niet Fred Goverde gaat heten?
“Het voelt niet als Fred Goverde. Het is groter dan dat. Ik denk dat dat ook een beetje de magie van een band is. Nu is de Fred Goverde-band best wel een dictatuur. Dan schrijf ik de liedjes en zeg ik: hier, doe er wat mee, of nou ja, hier is je partij, speel dit. De Fred Goverde-band is een hele grote stationwagon, maar ik heb zin in een raceauto.”
“Niet alles past in hetzelfde vormpje. Sommige eerdere liedjes zijn qua tekst en verhaal goed, maar voor een feestje bouwen niet zo goed. Dus het is een beetje dingen scheiden. You don’t shit where you eat. Die nieuwe liedjes zijn gemaakt om in een zweterig zaaltje gewoon… gewoon los te gaan.”
Fragment uit: Huismus Straatkat Kutwijf