Het Pieterpad bestaat veertig jaar en dat wordt gevierd met de plaatsing van een herkenbaarder eindpunt. De wandelroute, die jaarlijks vele wandelaars trekt, heeft wel al jarenlang een duidelijk beginpunt in het Groningse Pieterburen, maar veel wandelaars misten een punt bij de Sint-Pietersberg in Limburg. 

In gekleurde t-shirts, zonnebrillen, en stevige wandelschoenen verschijnen Wilma Helmantel (53) en Annet Zuidhof (52) bij restaurant Meerwold in Groningen. Na eind vorige maand het Pieterpad te hebben afgerond, lopen ze vandaag nog een stukje van het pad dat de vrouwen zelf erg mooi vinden. Ook de zwartkleurige hond van Helmantel, Nora, bevindt zich onder het wandelgezelschap. Kwispelend loopt ze een klein beetje vooruit en toont de twee vrouwen de weg waar ze zes jaar geleden ook al hadden gelopen. 

In 2017 begonnen de vrouwen met het lopen van het Pieterpad in etappes. “We hebben ongeveer alle weersomstandigheden meegemaakt”, vertelt Zuidhof. “Hagel, sneeuw, storm, hitte, en toen waren we vorige maand bij het einde.” Ze liepen voor het laatste stuk zes dagen achter elkaar; meer dan 130 kilometer. Met pijnlijke voeten en het einde van de route in zicht, hadden ze hoge verwachtingen van wat hen na deze lange wandeling te wachten staat. Maar het slot van de route bleek een domper te zijn: een rondje lopen zonder duidelijk eindpunt.

Wilma Helmantel (L), de hond Nora (M) en Annet Zuidhof (R)

De bijna vijfhonderd kilometer lange wandelroute werd in 1983 in gebruik genomen en loopt van het Groningse Pieterburen naar de Limburgse Sint-Pietersberg. Hoewel de route altijd al een bord als startpunt in Pieterburen heeft gehad, ontbrak deze in Limburg. Tot deze maand, toen de organisatie Natuurmonumenten besloot om veertig jaar Pieterpad te vieren met een herkenbaarder eindpunt. Het is een groot bord met daarop het aantal kilometers en de plaats waar het punt staat: de Sint-Pietersberg.

Rondje van niks

Het lopen van het Pieterpad was voor de vriendinnen, die elkaar al kennen sinds de middelbare school, eigenlijk een voorbereiding op een nog grotere wandeltocht die ze inmiddels ook al hebben gelopen: de Camino de Santiago, een pelgrimsroute van meer dan 780 kilometer. “We gingen eigenlijk gewoon zonder voorbereiding op stap”, vertelt Helmantel terwijl ze haar hond wat naar zich toe trekt. “En dan liepen we twee dagen, of drie. Later als we verder van huis begonnen, gingen we ook meer dagen lopen want anders moet je zo vaak reizen.” 

Maar het einde van de route was niet wat ze hadden gehoopt. Nu kunnen ze erom lachen, maar ze vonden het toen vooral erg raar. Er moest namelijk een rondje gelopen worden door een groeve, maar het voegde volgens de wandelaars niks toe. “Ik zei tegen Wilma: ‘Nou dit is ook een rondje van niks’”, vertelt Zuidhof lachend. “We wilden eigenlijk ook tegen de andere wandelaars zeggen dat ze dit rondje niet hoefden te doen.” Helmantel knikt instemmend terwijl ze na het horen van een fietsbel aan de kant gaat. “Het was wel heel mooi, maar er stond niet een bordje dat aangaf dat we het einde van het Pieterpad hadden bereikt”, zegt Helmantel. “Dat was wel erg bijzonder.” 

Helmantel (L) en Zuidhof (R) met hun oorkonde, die na de afronding van het Pieterpad kan worden opgehaald

Beginpunt

Ook Luke van der Koog (28) wandelde drie jaar geleden met een paar vrienden het Pieterpad. “Tijdens corona konden we niet veel doen, dus we wilden de natuur in”, vertelt van der Koog. “We hebben toen meteen wandelschoenen gekocht.” Afgelopen jaar rondde hij de route af. “Ik vond het heel indrukwekkend om te zien hoeveel verschillende soorten landschappen we eigenlijk in Nederland hebben”, zegt van der Koog. “Het is alsof je door vijf verschillende landen aan het lopen bent.” Het lekker actief bezig zijn in de natuur zorgde volgens hem voor ontspanning. 

Ook Van der Koog zette zijn vraagtekens bij het toenmalige eindpunt van het pad. “Heel gek, bij Pieterburen was wel gewoon een duidelijk beginpunt”, zegt de wandelaar. Van der Koog heeft ook het rondje moeten lopen door de groeve heen.  “Toen we bij het einde kwamen dachten we: oh we zijn er, maar dat was dus niet zo.” 

Anonieme donateur

Lysan Wolf, boswachter communicatie en beleving van Natuurmonumenten, zag ook de behoefte van wandelaars aan een herkenbaarder eindpunt. De organisatie onderhoudt onder andere de paden van het Pieterpad die door hun natuurgebieden kruisen. “Het eindpunt was eerst een kleine zuil die eigenlijk een beetje in het niets viel”, vertelt Wolf. “Mensen wilden graag ergens mee op de foto.” 

Voor het veertigjarig bestaan wilde de organisatie graag wat betekenen voor de wandelroute, en dankzij een anonieme donatie kon het duidelijke eindpunt er komen. “De donateur wilde graag ook iets doen voor het pad, en toen hebben we samen iets moois bedacht”, aldus Wolf. “Mensen kunnen nu laten zien dat ze op dit punt zijn gekomen.”

Tevreden

Van der Koog is blij met het eindpunt. “Het is veel beter zo, het is nu goed duidelijk wanneer je de finish hebt gehaald.” Het pad zelf gaat hij denk ik niet meer lopen, maar samen met zijn vrienden wil hij het ruim 320 kilometer lange Drenthepad lopen. “Over drie weken hebben we gepland om te gaan wandelen”, vertelt Van der Koog enthousiast. “Dan gaan we weer los.”

Ook Helmantel en Zuidhof zijn tevreden dat het eindpunt nu duidelijk is. “Ja, dit is veel beter zo”, vertelt Zuidhof instemmend. Hoewel de wandelaars er al veel kilometers hebben gelopen, zijn ze nog steeds vastberaden veel met elkaar te wandelen. Op de vraag of ze na dagen lopen ook zat van elkaar worden, moeten de vrouwen erg hard lachen. “Dat valt nog wel mee”, zegt Helmantel. “Als we verkeerd lopen bijvoorbeeld kan één van ons wel eens chagrijnig worden, maar we worden nooit gek van elkaar.” 

Zuidhof vult haar aan. “Je zit zo lang met elkaar opgescheept dat je ook onderwerpen bespreekt waar je het normaal nooit met elkaar over hebt.” Want waar ze tijdens het Pieterpad maximaal zes dagen bij elkaar zijn, zaten ze tijdens de Camino de Santiago soms wel drie weken op elkaars lip. Al wandelend kijken de twee vrouwen elkaar lachend aan. “We praten eigenlijk alles uit, en dan moeten we soms ook huilen”, vertelt Zuidhof lachend. “Maar uiteindelijk komt alles goed.”