Auteur: Casper Jager
GRONINGEN – Vrijdag 27 oktober luidde koning Willem-Alexander de aanleg van het eerste waterstofnetwerk in Nederland in. Met de bouw van deze infrastructuur moet de Nederlandse industrie voorzien kunnen worden van groene waterstof, een duurzame energiedrager. De Gasunie is verantwoordelijk voor de aanleg.
In het kader van de energietransitie en de misstanden omtrent de gaswinning in Groningen stapt Nederland van het aardgas af. Er wordt onder andere ingezet op groene waterstof, die deels door Nederland vervoerd kan worden met dezelfde buizen en leidingen die nu nog gebruikt worden voor aardgas.
“Waterstof is eigenlijk geen energiebron, maar een energiedrager,” vertelt Bernhard Dam, Hoogleraar Materials for Energie Conversion Storage (MECS) aan de TU Delft, uit. Dit houdt in dat waterstof niet in de natuur te vinden is, zoals olie en aardgas, maar dat we het zelf moeten maken. “Waterstof wordt geproduceerd door water door middel van elektrolyse te splitsen in waterstof en zuurstof.” Op deze manier gebruik je waterstof eigenlijk als een soort batterij, je slaat energie uit andere bronnen op in de vorm van waterstof.
Voor de opslag van waterstof wil Nederland zich gaan richten op zoutcavernes, een methode die al jaren lang in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk gebruikt wordt. “Die zoutcavernes zijn ondergrondse holtes die helemaal afgesloten zijn door zout waar je goed en veilig waterstof op kunt slaan,” vertelt Dam. Afgezien van de handige zoutcavernes is waterstof “lastig op te slaan, omdat dit onder hoge druk moet gebeuren, of omdat je het moet afkoelen,” aldus de hoogleraar.
Dam benadrukt daarom dat internationale samenwerking rondom de opslag van waterstof belangrijk is. “Die zoutcavernes zijn er natuurlijk niet overal en dat is de reden waarom men denkt aan een groot internationaal waterstofnetwerk,” vertelt hij. Op deze manier hoeft niet ieder land zijn eigen privé opslagplaats te hebben voor waterstof, wat volgens de hoogleraar “heel lastig en moeilijk te realiseren” is.