Door: Raf Meulenbeld

Afgelopen weekend was het WK streetfishen bij het Gardameer in Italië. Groningers Johannes Elzinga en Bart van de Walle deden mee namens Team Holland. In de sport waarbij er gevist wordt in stedelijk gebied, werden zij tweede van de wereld. Nu zijn ze terug in Groningen, waar ze hun passie voortzetten: “Als Bart in mijn pauze appt dat hij aan het vissen is, word ik al gek.”

“Vissen bijten sneller als het regent, toch?”, grapt Bart van de Walle als hij hengelsportwinkel Titus Blom in loopt. Na een tijdje vissen aan de A-brug wordt de regen Johannes Elzinga en Bart van de Walle te veel. “In Italië was het niet veel beter, de eerste drie dagen was het alleen maar regen.”

Streetfishen

Het zilveren duo staat in de winkel van Titus Franzen, kleinzoon van de oprichter van de hengelsportwinkel. Voor Johannes en Bart is dit een tempel, ze kennen Titus junior goed en er hangen tig foto’s van de jongens in de zaak; Bart als kleine jongen met een vis in zijn handen en het tweetal op de eerste plek op het WK in Zwolle drie jaar geleden. 

Streetfishen is een kleine branche van de hengelsport bond, de tweede grootste sportbond van Nederland. Bij de bond is voornamelijk “op een stoeltje zitten en naar een dobbertje turen.” populair. Dit wordt door de jeugd steeds minder gewaardeerd volgens Johannes. 

Bij streetfishen worden roofvissen gevangen in stedelijke gebieden. In een bepaalde zone mogen de vissers van stek naar stek verplaatsen. Op de stek worden onder andere snoek en baars gevangen. Nadat deze zijn opgemeten worden ze teruggegooid. “Soms vangen we dezelfde vis het volgende jaar weer”, beweert Johannes.   

Groningen is bij uitstek de plek voor streetfishen, vertelt Titus Franzen. De diepen bevatten genoeg roofvissen, zelfs de fietsen en winkelkarretjes onder water hebben een functie voor streetfishers. “Hieromheen ontstaat stroming en daarin gaan de roofvissen zitten, ze zijn liever lui dan moe”, aldus Bart. 

Johannes heeft bij Titus het streetfishen geleerd. “Ik kwam hier toen snuffelstage lopen, ik had nog nooit gevist.” Bart is wat ouder en organiseerde toen al streetfish- avonden, hier deed Johannes aan mee. “Één vis had ik toen gevangen, maar ik was meteen verkocht.” Elf jaar kennen de heren elkaar nu al. Sinds het eerste WK in 2021, vissen ze als duo. 

De toewijding van beiden is groot. Ze zijn er, naast hun baan en familie, dagelijks mee bezig. “Als Bart in mijn pauze appt dat hij aan het vissen is, word ik al gek.”, aldus Johannes. Als het duo niet vist dan kijken ze op youtube of sociale media naar andere vissers. Blijven leren is een prioriteit, die hen volgens eigen zeggen onderscheidt van andere topvissers. Het WK is voor het duo het grootste leermoment. 

Het WK

En leren werd het, mede door het slagveld dat zich aftekende op de flanken van het Gardameer.  Bart laat een filmpje zien van de start; minstens 50 mensen, die met hengel en al, een volle sprint inzetten naar de gewenste stek. Voor de stek geldt: wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Bart en Johannes hadden een stek voor ogen op anderhalve kilometer van de start. Dat werd flink rennen dus. 

De overkoepelende term: sportvissen slaat niet alleen op de fysieke inspanning die geleverd wordt. Volgens Johannes en Bart zijn de druk en stress ook factoren die het streetfishen tot een sport maken. Er moet gevangen worden en dan moet je als visser koelbloedig zijn. 

Na het WK is de sfeer gemoedelijker en de adrenaline uitgewerkt. Tijdens een diner met alle deelnemers worden de medailles uitgereikt. Het samenzijn achteraf verbroedert de deelnemers. Bart vertelt: “Je komt altijd weer bekenden tegen, die er vorige jaren ook waren, dan drink je na die tijd een paar shotjes met elkaar van de lokale drank.” 

Groningen

Nu ze weer in Groningen zijn, blijven ze nuchter onder hun zilveren WK. “We zijn niet vol van onszelf.” Ze krijgen geen speciale behandeling en willen die ook niet. Toch vertellen ze wel dat ze een zeker respect hebben afgedwongen onder de vissers. 

Ze worden ook af en toe herkend door de fanatieke jeugd. “Die kleine jochies wisten al lang en breed wie wij waren. Als je dan een middag met ze kan vissen, vinden ze dat prachtig.” In de toekomst vinden Bart en Johannes het belangrijk om het streetfishen beschikbaar te maken voor de gedreven jeugd. 

Volgens Johannes is de jeugd niet meer geïnteresseerd in de passieve visserij. Volgens Johannes voelen jongeren zich meer aangetrokken tot het dynamische karakter van streetfishen. Johannes benoemt het verschil tussen de passieve visser en de streetfisher: “Zij willen vissen en wij willen vangen.”