De 10.000 meter winnen op de nationale kampioenschappen met een overbelaste peesplaat; Silke Jonkman (26) uit het Groningse Haren deed het zaterdag 10 juni. Maar hoe ontwikkel je jezelf als topsporter? En welke afweging maak je om toch een wedstrijd te gaan lopen als je geblesseerd bent? “Mijn coach zei dat hij het niet verstandig vond, maar mij als mens zijnde wel begreep.”
Met een temperatuur van 27 graden verschijnt Silke Jonkman aan de start van het Nederlandse kampioenschap op de 10.000 meter. Na een goede start mengt ze zich in de kopgroep en zet ze rond de vijf kilometer een tussenversnelling in. Één andere atlete volgt, waarna Jonkman zich terug laat vallen en de kopgroep weer kan aansluiten. Totdat ze opeens een kilometer later weer versnelt, waarbij ze haar vermoeide tegenstander achterlaat.
Tijdens de tweede keer versnellen loopt er ditmaal een andere kandidaat mee. Jonkman gaat achter haar lopen, waardoor ze uit de wind blijft en haar krachten kan sparen. Deze heeft ze nodig wanneer ze twee kilometer voor het einde de laatste versnelling inzet. Haar tegenstander heeft hier geen antwoord op. Jonkman komt als eerste over de finish. Een tactische wedstrijd met strategische beslissingen die passen bij een atleet die presteert op hoog niveau. Maar topfit was Jonkman zeker niet: zelfs met haar blessure wist ze de race te winnen.
Silke Jonkman op het Nederlands kampioenschap 10.000 meter. Foto: Erik van Leeuwen
Silke Jonkman won zaterdag 10 juni de Nederlandse kampioenschappen op de 10.000 meter. Dit was extra bijzonder gezien de Harense atlete last had van een overbelaste peesplaat. Het is niet de eerste grote wedstrijd voor Jonkman. Vorig jaar won ze 4 Mijl en kwalificeerde ze zich niet alleen voor de 10.000 meter op het EK in München, maar ook voor het EK cross in Turijn waarbij er op onverharde wegen werd gelopen. Ze werd respectievelijk 11e en 18e. Na haar succes van vorig jaar is Jonkman nu fulltime topsporter in de atletiek. “Het is geen vetpot, maar ik heb een luxepositie omdat mijn vriend en mijn ouders mij ondersteunen.”
Succes
Het succes van Jonkman komt niet zomaar uit de lucht vallen. “In groep 8 was ik al de snelste van de hele school, ook sneller dan de jongens”, vertelt ze. “Maar ik heb er toen niet echt wat mee gedaan.” Toen ze daarna als veertienjarige de 4 Mijl van Groningen won in de categorie 14-18 jaar, drong het besef door dat ze een bijzondere prestatie had geleverd.
Door haar winst mocht ze als prijs meetrainen met Team 4 Mijl, een hardloopteam uit Groningen. Toen zij erachter kwamen dat Jonkman nog maar veertien jaar was, werd ze eerst gestald bij het juniorenteam van Topatletiek Groningen. Haar doel: zoveel mogelijk finales halen en ervaring opdoen.
Na het afronden van de middelbare school ging ze bij een studenten atletiekvereniging. Daar werd ze begeleid door twee trainers, waar Fokie Cnossen in het bijzonder haar voorbereidde voor de topsport. “Ze was zelf erg fanatiek en ambitieus waardoor ik het zelf ook werd”, vertelt Jonkman met een glimlach. “De grotere wedstrijden gingen uiteindelijk zo goed dat ik voor mijn gevoel een beetje de groep uitgroeide.” Het leidde uiteindelijk tot een overstap naar haar huidige team: Team 4 Mijl.
Nadat ze een winter geblesseerd was geweest, wilde ze vorig jaar een vijf kilometer wedstrijd gaan lopen. Maar haar coach, Eddy Kiemel, raadde de tien kilometer aan, waarna Jonkman hem verbaasde door de afstand in een behoorlijk snelle tijd van 33 minuten te lopen. “Daarna zijn we meer 10.000 meters op de baan gaan lopen, en toen ging het balletje een beetje rollen”
Stroomversnelling
In 2022 kwam de carrière van Jonkman in een stroomversnelling, onder andere met deelnames aan meerdere Europese kampioenschappen. “Dat ik daar vorig jaar mocht staan, heb ik zeker ook aan Eddy te danken.” De kwalificatie voor het EK gaat via een ranking, een lastig systeem waarbij een hardloper een score krijgt toebedeeld voor een bepaalde afstand aan de hand van de gelopen wedstrijden. “Hij heeft gekeken op welke posities ik wedstrijden moest lopen zodat ik het kon halen. Ik ken ook andere atleten die een coach hebben die dat minder goed begrijpen waardoor ze het toernooi mislopen.”
Ondanks deelname aan meerdere Europese toernooien, blijft de zege op de 4 Mijl vorig jaar haar het meeste bij. Het was een thuiswedstrijd en voor Jonkman ook het beginpunt voor haar hardloopcarrière. Ze nam verschillende interviews af met de regionale nieuwsmedia: “Ik had mezelf wel wat druk opgelegd, maar toen het erop zat was het wel erg gaaf”, vertelt ze lachend. De reacties stroomden binnen en ze wordt nu ook veelal herkend op straat. “Ja dat vind ik leuk, ik wil graag meehelpen om de sport groter te maken”
Silke Jonkman (tweede van links) wint het Nederlands kampioenschap op de 10.000 meter. Foto: Erik van Leeuwen
Blessures
Maar de topsport brengt ook nadelen met zich mee, ook voor Jonkman. “Vorig jaar had ik best wel last van ondergewicht en daardoor kreeg ik ook veel blessures”, vertelt ze. Het thema gewicht is een lastig onderwerp in de atletiekwereld. In theorie zijn lichtere atleten vaak sneller, maar Jonkman zelf ervaarde dat ze zich zwakker voelde en minder gelukkig voelde. “Je bent veel vatbaarder voor pijntjes en je wordt sneller ziek, ik werd daar gewoon totaal niet gelukkig van.” Nu ze weer geblesseerd is, merkt ze dat het deze keer harder aankomt dan vorig jaar. “Het is nu wel je werk en ik moet nu, omdat ik geblesseerd ben, alternatieve trainingen doen.”
Hoewel Jonkman geblesseerd was, besloot ze alsnog de 10.000 meter in Leiden te lopen afgelopen weekend. “Heel eerlijk, de keuze om te gaan lopen was vooral financieel”, vertelt Jonkman. Nadat ze eerst had afgesproken met haar coach om de wedstrijd niet te lopen, besloot ze zich het weekend van tevoren toch in te schrijven. De maandag daarop deelde ze haar keuze met Kiemel. “Mijn coach zei dat hij het niet verstandig vond, maar mij als mens zijnde wel begreep.” Jonkman wist van haarzelf dat ze de afstand kon lopen, want ze kon nog wel trainen. “Uiteindelijk maak ik de beslissing samen met mijn coach”
Plezier
Ondanks haar blessure voelt ze zich nu gelukkiger dan vorig jaar. “Ik ben natuurlijk nog steeds wel licht, maar ik kan nu veel meer aan omdat ik sterker ben”, vertelt de atlete. Ze haalt nu veel meer plezier uit haar sport, een belangrijk onderdeel dat ze ook de jongere generatie atleten op het hart wilt drukken. “Je moet het erg leuk vinden want je bent er veel tijd aan kwijt”, zegt Jonkman. “En je moet natuurlijk goed voor jezelf zorgen.”
Maar het belangrijkste, zo stelt Jonkman, blijft het hebben van plezier. Doordat ze het hardlopen tijdens haar studie Industrial Design Engineering voornamelijk voor haar plezier deed, hoefde ze niks te missen van het studentenleven. “Ik zat bij een studentenvereniging en ben naar genoeg feestjes geweest. Dat maakt de topsport misschien nu makkelijker omdat ik die tijd wel heb gehad.” Veel van haar vriendinnen die al op jongere leeftijd begonnen met de atletiek als topsport, doen dat nu niet meer. “Op die leeftijd moet je het gewoon doen voor je plezier. Dan maakt het niet uit hoe goed anderen zijn; haal zoveel mogelijk uit jezelf en dan kan je misschien de beste worden.”