Auteur: Julianne Veltman

Een uitgestrekt stuwmeer dat afsteekt tegen de ruige Portugese bergen. Op de bergen staan tussen de populieren en olijfbomen enkele huizen met lichtoranje daken. “Maar er is hier verder eigenlijk helemaal niks te bekennen,” vertelt Marloes Oldenburg (35). Afgelopen september 2023 won ze goud op het WK roeien in Belgrado samen met haar ploeggenoten Hermijntje Drenth, Tinka Offereins en Benthe Boonstra. Nu is ze samen met hen en 29 andere roeiers geselecteerd voor de Olympische Spelen van 2024. 

Onder leiding van de bondscoach Eelco Meenhorst bereiden ze zich voor door te trainen op het Portugese meer “Lago Azul”. “Het meer is 50 kilometer lang, dus je kan alle kanten op,” grapt Oldenburg. Daarnaast verblijft ze samen met het Nederlandse roeiteam midden in de Portugese natuur. “Er is geen dorp in de buurt waar je koffie kan halen of eten kan bestellen. Maar ergens vind ik dat ook heel erg fijn,” geeft ze toe. “We zijn gewoon lekker aan het trainen en je bent met z’n allen. Daar houd ik wel van.”

Haar WK titel zorgde er niet alleen voor dat ze nu door kan naar de Spelen. Samen met haar bronzen medaille op het EK in Bled die ze in mei 2023 binnensleepte, werd ze ook uitgeroepen tot “Groninger sporter van het jaar 2023”. 

Ze dankt een deel van haar successen ook aan haar tijd in de stad Groningen toen ze roeide bij de roeivereniging A.G.S.R. Gyas. “Ten opzichte van de mensen in de randstad leer je in Groningen net iets beter op je eigen te benen te staan. Of je hier nou bent opgegroeid of alleen hebt gestudeerd.” Oldenburg vertelt hoe zij samen met haar ploeggenoten tijdens de trainingsweekenden in Amsterdam alles zelf moesten regelen. Van de reis tot het verblijf en het eten. “Dat soort dingen, dat maakt dat je goed leert plannen en goed nadenkt. En dat draagt wel echt bij aan het zijn van een betere topsporter,” aldus de roeister.

Maar hoe leuk het ook is om tot “Groninger sporter van het jaar” te worden verkozen, erkent ze dat ze het ook prima gevonden als ze de titel niet had gekregen. “Mijn teamgenoot Melvin was ook genomineerd. Hij is ook wereldkampioen geworden en kan zo goed roeien. Dat is zo vernieuwend, verfrissend en mooi om te zien. Dat kan ik eigenlijk meer waarderen want ja, ik heb maar gewoon m’n nek gebroken,” legt de roeister nuchter uit. De gouden medaille, daar doet ze het uiteindelijk voor.

Hoe dan ook waren haar successen afgelopen jaar extra speciaal omdat ze in oktober 2022, slechts zeven maanden voor het EK en ruim een jaar voor het WK, haar bovenste nekwervel brak en eerst niet meer kon lopen. Doordat haar voorwiel tijdens de fietsvakantie bleef haken, werd ze van haar zadel gelanceerd en belandde ze precies boven op haar hoofd. Hierdoor ving haar bovenste nekwervel de klap op waardoor deze brak. “Maar ondertussen ben ik weer volledig belastbaar,” aldus de roeister. 

Ondanks dat het een heftig ongeluk was en ze veel pijn heeft gehad, herinnert ze zich het niet goed meer. “Godzijdank dat mijn lichaam het vergeet,” stelt ze. “Ergens is het namelijk ook wel fijn dat het lichaam de herinneringen van alle pijn, het afzien en de vermoeidheid gewoon uitwist.”

Tegen andere sporters die door een soortgelijke zware tijd heen gaan, zou ze graag het advies willen meegeven die zij destijds ook heeft gekregen: “Ben alleen maar bezig met je progressie.” Want daar word je heel vrolijk van, aldus de wereldkampioen. “Als ik dan nu achteraf terugkijk, kon ik de ene keer 200 meter lopen en dan moest ik de rest van de dag slapen omdat ik blijkbaar zo moe was. Maar de dag daarna kon ik een kilometer lopen. Dat was natuurlijk een absurde progressie en daar was ik zo blij mee.”

Door de operatie die Oldenburg nodig had na haar ongeluk, zitten er nu pinnen in haar nek. “Hierdoor kan ik mijn nek niet verder dan 15 graden kan draaien,” legt ze uit. Het is voor de roeister daarom ook niet mogelijk om routes af te leggen met bochten erin. “In Amsterdam kan ik daardoor niet samen met mijn ploeggenoten op de Amstel trainen maar moet ik op de rechte Bosbaan.” Maar of ze zich hierdoor dusdanig beperkt voelt tijdens het sporten, antwoordt ze stellig nee.

Daarnaast biedt de nieuwe trainingslocatie bij het kamp in Portugal nieuwe mogelijkheden voor Oldenburg. Door het uitgestrekte meer kan ze nu weer samen met haar teamgenoten op dezelfde plek roeien. Daarnaast kan ze op het stuwmeer langere afstanden afleggen dan in Amsterdam. “Op de Bosbaan is het voor mij na elke 2 kilometer het einde en moet ik weer omdraaien. Hier kan ik aan een stuk van 7 kilometer aaneengesloten roeien,” vertelt ze tevreden. “Daar geniet ik wel bovengemiddeld meer van ten opzichte van anderen.”

De roeister kan niet alleen veel meer genieten van het roeien, ze merkt ook dat ze dankbaarder is dan voorheen. “Het is niet zo dat ik hiervoor ondankbaar was. Maar ik ben het wel veel meer gaan waarderen dat ik van het sporten m’n baan heb kunnen maken, dat dat goed gaat en dat ik daar ook nog eens goed voor betaald krijg.” 

Daarnaast is ze heel dankbaar voor de inzet van anderen die haar hebben geholpen om haar weer op hetzelfde niveau van roeien te krijgen als voor het ongeluk. “Er zijn veel mensen die heel veel energie in mij hebben gestopt. Mijn ouders hebben bijvoorbeeld verlof genomen om mij te helpen met revalideren. Dat hadden ze niet hoeven doen. Ik had ook in een revalidatie kliniek kunnen zitten,” aldus Oldenburg. 

Ook haar team en de bondscoach brachten haar veel steun en vertrouwen. “Mijn bondscoach gaf aan dat hij op me zou wachten en dat ik mijn tijd moest nemen om weer te herstellen. Hij had ook kunnen zeggen: ‘Nou, we gaan gewoon verder. Voor jou 10 anderen.’ Daar werd ik wel echt heel dankbaar van en dat heeft me wel veranderd.”

Verder staat de roeister sinds die ene val van de mountainbike rustiger in het leven. “Ze zeggen wel eens: “Je maakt me de pis niet lauw”,” lacht ze. Ze zit bijvoorbeeld niet met stress of zenuwen in de boot doordat de Olympische Spelen voor de deur staan. “Er is heel veel ruis om de Spelen heen en mensen besteden er heel veel aandacht aan. Maar ik ga gewoon m’n best doen en dan we zien het wel,” stelt ze. “Uiteindelijk is het ook maar een wedstrijd waar we van A naar B moeten roeien,” 

Oldenburg probeerde al twee keer eerder om aan de Spelen mee te doen. Maar in 2016 raakte ze geblesseerd. “En in 2021 was mijn boot echt kansloos,” vertelt ze. “Maar heel lang dacht ik dat als ik de Spelen niet zou halen dat dan mijn carrière mislukt is.” Hoe dan ook ging het beter vanaf het moment dat ze dat een beetje losliet. “Toen begon ik opeens alleen maar gouden medailles te winnen,” vertelt ze trots. “Ik heb er nu gewoon zin in. Maar stel de Spelen gaan niet door, dan niet. Dan heb ik nog steeds een ontzettend leuke periode gehad.”